Opracowano na podstawie materiałów WHO z maja 2017 r.

 

W kwietniu 2017 r. odnotowano blisko 300 nowych zachorowań na wirusowe zapalenie wątroby typu E (HEV) w regionie Diffa, położonym we wschodniej części Nigru. Region ten jest dotknięty kryzysem w dorzeczu jeziora Czad, gdzie również od 2016 r. odnotowuje się ogniska HEV, a ponadto jest to obszar na którym mają miejsce nasilone ruchy migracyjne.

WZW E jest chorobą wywoływaną przez wirus E zapalenia wątroby. Źródłem wirusa jest zakażony człowiek wydalający drobnoustrój z kałem. Poza tym źródłem może być mięso i jego przetwory pochodzące od zakażonych zwierząt (np. dziki, świnie). Wirus szerzy się drogą pokarmową poprzez skażone produkty żywnościowe i wodę, rzadziej w sposób bezpośredni od chorego człowieka.

Okres inkubacji trwa od 2 do 10 tygodni, średnio 5-6 tygodni. Uważa się, że zakażone osoby wydalają wirusa z początkiem kilku dni przed i około 3-4 tygodni po wystąpieniu choroby.

Typowe objawy wirusowego zapalenia wątroby typu E obejmują w początkowej fazie łagodną gorączkę, zmniejszony apetyt, nudności i wymioty trwające przez kilka dni. Niektóre osoby mogą również mieć bóle brzucha, świąd (bez zmian skórnych), wysypkę skórną lub bóle stawów. Następnie pojawia się żółtaczka. W rzadkich przypadkach ostre zapalenie wątroby typu E może być ciężkie i powodować piorunujące zapalenie wątroby (ostrą niewydolność wątroby) - pacjenci ci są narażeni na ryzyko śmierci. Kobiety ciężarne z zapaleniem wątroby typu E, szczególnie te w drugim lub trzecim trymestrze ciąży, mają zwiększone ryzyko ostrej niewydolności wątroby, utraty płodu i śmiertelności. Przypadki przewlekłego zapalenia wątroby typu E zgłaszano u osób z obniżoną odpornością, przyjmujących leki immunosupresyjne, po przeszczepach narządów.

WZW E występuje na całym świecie, jednak największe jego rozpowszechnienie jest w Azji Południowo-Wschodniej.

 

Podstawą zapobiegania zakażeniu WZW E jest przestrzeganie zasad higieny, w szczególności podczas przygotowywania i spożywania posiłków oraz korzystania z toalety.

 

W razie zachorowania w trakcie pobytu należy natychmiast poprosić o pomoc lekarską, zaś w przypadku wystąpienia niepokojących objawów chorobowych po powrocie z ww. rejonów należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, informując o przebytej podróży.

W celu uzyskania informacji o innych zagrożeniach należy przed wyjazdem do tych krajów skontaktować się z lekarzem medycyny podróży lub lekarzem medycyny chorób tropikalnych, najlepiej nie później niż 4 - 6 tyg. przed planowaną podróżą. Pozwoli to na przyjęcie zalecanej przez lekarza profilaktyki.

Więcej informacji dotyczących bezpieczeństwa w ww. państwach znajduje się na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych w zakładce „Polak za granicą” oraz „Odyseusz”.