Informacja opracowana na podstawie materiałów WHO z 24 listopada 2016 r.

 

W okresie od 2 sierpnia do 21 listopada 2016 r. w Nigrze, w regionie Tahoua odnotowano 266 przypadków gorączki Doliny Rift u ludzi, spośród których 32 było śmiertelnych. Przypadki choroby rozpoznano także wśród zwierząt. Obszar, na którym wystąpiły zachorowania należy do terenów wiejskich, niezurbanizowanych i zamieszkałych przez lokalne plemiona nomadów zajmujących się hodowlą zwierząt.

 

Gorączka Doliny Rift (z ang. Rift Valley Fever- RVF) jest chorobą wywoływaną przez wirusy z rodziny Buynaviridae. Jest to choroba występująca u zwierząt hodowlanych, takich jak bydło, owce, kozy, wielbłądy oraz u ludzi. Zachorowania odnotowywane są najczęściej we wschodniej i południowej Afryce. Ponadto przypadki wystąpienia RVF zaobserwowano również w rejonie Afryki Subsaharyjskiej, na Madagaskarze, a także w Arabii Saudyjskiej i Jemenie. W Europie jak dotąd nie odnotowano przypadków rodzimych gorączki Doliny Rift. Natomiast w latach 2010-2015 w Wielkiej Brytanii oraz Francji odnotowano łącznie 4 zachorowania zaimportowane z krajów występowania wirusa RVF.

Główną drogą zakażenia człowieka jest ukąszenie komara oraz prawdopodobnie innych owadów gryzących zakażonych wirusem RVF. Do zachorowania może dojść także podczas kontaktu z zakażonymi zwierzętami lub skażonym mięsem, krwią czy skórą chorych zwierząt. W związku z tym najbardziej narażone na zakażenie są osoby pracujące ze zwierzętami, szczególnie rolnicy, obsługa zwierząt w gospodarstwach rolnych, pracownicy rzeźni, lekarze weterynarii oraz inne osoby narażone na ukąszenia zakażonych owadów w regionach występowania wirusa RVF np. myśliwi, leśnicy, turyści.

U ludzi gorączka Doliny Rift często ma przebieg bezobjawowy. Mogą też wystąpić objawy charakteryzujące się średnim nasileniem. Zakażeniu najczęściej towarzyszą gorączka, osłabienie, zawroty głowy, bóle mięśni i stawów, utrata wagi ciała. Z reguły wyzdrowienie następuje w ciągu 2–7 dni od momentu zachorowania. W niektórych przypadkach jednak choroba może przebiegać pod postacią gorączki krwotocznej, zapalenia mózgu lub choroby narządu wzroku. Około 1 % zachorowań kończy się zgonem pacjenta. Przeciwko RVF nie ma specyficznego leczenia przeciwwirusowego. Terapia polega na leczeniu objawowym Nie istnieje także skuteczna szczepionka.

 

Aby uniknąć zakażenia podróżując do krajów występowania wirusa RVF należy przede wszystkim zadbać o to, aby:

  • unikać ukąszeń komarów i innych owadów gryzących – w tym m.in. stosować repelenty (środki odstraszające owady) i zaopatrzyć się w odzież osłaniającą części ciała narażone na ukąszenia (koszule z długimi rękawami, długie spodnie, etc.),
  • unikać kontaktu z chorymi zwierzętami,
  • nie spożywać surowych produktów pochodzenia zwierzęcego np. mięsa, mleka.

 

W razie wystąpienia objawów chorobowych w trakcie pobytu należy natychmiast poprosić o pomoc lekarską, zaś w przypadku wystąpienia niepokojących objawów chorobowych po powrocie z ww. rejonów należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, informując o przebytej podróży.

W celu uzyskania informacji o innych zagrożeniach występujących w tych krajach należy przed wyjazdem skontaktować się z lekarzem medycyny podróży lub lekarzem medycyny tropikalnej, najlepiej nie później niż 6 - 8 tyg. przed planowaną podróżą. Pozwoli to na przyjęcie zalecanej przez lekarza profilaktyki.

Więcej informacji dotyczących bezpieczeństwa w czasie podróży znajduje się na stronach Ministerstwa Spraw Zagranicznych „Polak za granicą” oraz Odyseusz.