Informacja opracowana na podstawie materiałów ECDC z 2 grudnia 2016 r.

 

W związku z występowaniem w niektórych obszarach regionu Europy wektorów wirusa gorączki zachodniego Nilu (komary z rodzaju Aedes), co roku w okresie od czerwca do listopada Europejskie Centrum do Spraw Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) prowadzi monitoring zachorowań na chorobę wywołaną tym wirusem u ludzi.

 

W bieżącym sezonie odnotowano łącznie 210 przypadków zakażenia wirusem zachodniego Nilu na terenie UE oraz 267 zachorowań w krajach sąsiadujących.

Pierwszy przypadek gorączki zachodniego Nilu potwierdzono u obywatela Francji, który uległ zakażeniu wirusem WNF podczas pobytu w Egipcie, najprawdopodobniej w regionie Kairu lub Menoufia.

Przypadki gorączki zachodniego Nilu u ludzi jak dotąd odnotowano w: Turcji, Chorwacji, Rumunii, Austrii, Włoszech, Hiszpanii, na Cyprze i Węgrzech, w Izraelu, Rosji, Serbii, Syrii i Tunezji.

Dokładną lokalizację zachorowań u ludzi przedstawia załączona mapa.

 

Gorączka zachodniego Nilu (ang. WNF-West Nile fever) jest odzwierzęcą chorobą wirusową. Rezerwuarem zarazka są ptaki. Człowiek i inne zwierzęta (ssaki) zakażają się poprzez ukąszenie komarów. W wyjątkowych sytuacjach źródłem zakażenia dla człowieka mogą być krew lub tkanki pochodzące od zakażonego człowieka (transfuzja krwi/transplantacja organów od osoby zakażonej w trakcie wiremii, zwłaszcza od dawcy z bezobjawowym zakażeniem). Zachorowania obserwuje się w wielu regionach świata, w tym w Afryce, Azji i Australii, na kontynentach amerykańskich oraz w Europie. W Polsce dotychczas nie stwierdzono zachorowania ani zakażenia człowieka tym wirusem.

Szacuje się, że około 80 % zakażeń przebiega bezobjawowo. W przypadku zakażenia objawowego, gdy nie doszło do zajęcia układu nerwowego, występują takie objawy jak: gorączka, uczucie zmęczenia, bóle głowy, osłabienie mięśniowe, kłopoty z koncentracją. Pomiędzy 5 a 12 dniem od wystąpienia pierwszych objawów może pojawić się wysypka grudkowa. W postaci inwazyjnej, gdy dochodzi do zajęcia układu nerwowego, u chorego występuje gorączka oraz co najmniej jeden z takich objawów jak: ostre zaburzenia świadomości, zaburzenia czucia i odruchów, drgawki, sztywność karku. Stwierdzono, że czynnikami ryzyka wystąpienia inwazyjnej postaci choroby jest starszy wiek, płeć (mężczyźni) oraz stan immunosupresji. Następstwa choroby, zwłaszcza przebiegającej w sposób ostry, mogą utrzymywać się nawet do kilku lat od zakażenia, śmiertelność jest również wyższa w grupie pacjentów, u których choroba przebiega z zaburzeniami ze strony układu nerwowego, czy też towarzyszą jej powikłania ze strony innych narządów. Nie istnieje szczepionka przeciwko gorączce zachodniego Nilu dla ludzi.

 

Osoby wyjeżdzające w rejony występowania wirusa gorączki Zachodniego Nilu powinny stosować się do rekomendacji, które obowiązują również w przypadku innych chorób tropikalnych przenoszonych przez komary.

Rekomendowane jest:

- stosowanie repelentów chemicznych (należy zwracać uwagę na regularne powtarzanie aplikowania repelentu, przede wszystkim po kąpieli oraz w warunkach dużej wilgotności, gdyż intensywne pocenie usuwa środek ze skóry),

- stosowanie ubioru chroniącego przed pokąsaniem przez komary (z długimi nogawkami, długimi rękawami, ubrania w jasnym kolorze),

- stosowanie moskitier,

- pozostawanie w hotelu w okresie pór dnia, w których aktywność komarów jest największa.

 

W razie zachorowania w trakcie pobytu należy natychmiast poprosić o pomoc lekarską, zaś w przypadku wystąpienia objawów po powrocie z ww. rejonów należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza informując o przebytej podróży.

W celu uzyskania informacji o innych zagrożeniach przed wyjazdem do tego kraju należy skontaktować się z lekarzem medycyny podróży lub lekarzem medycyny tropikalnej, najlepiej nie później niż 6 - 8 tyg. przed planowaną podróżą. Pozwoli to na przyjęcie zalecanej przez lekarza profilaktyki.

Więcej informacji dotyczących bezpieczeństwa w czasie podróży znajduje się na stronach Ministerstwa Spraw Zagranicznych „Polak za granicą” oraz „Odyseusz”.